MESAZH I ATIT TË SHENJTË

PËR DITËN  XLVII BOTËRORE

TË LUTJES PËR THIRRJET

25 PRILL 2010 -  E DIELA IV E PASHKËVE

Tema: Dëshmia nxit thirrje

Të Nderuar Vëllezër në Ipeshkvni dhe Meshtari,

të dashur vëllezër e motra!

Dita e 47 Botërore e Lutjes për Thirrjet, që do të kremtohet të Dielën IV të Pashkëve – e diela e “Bariut të Mirë” – më 25 prill 2010, më ofron mundësinë që t’ju propozoj për reflektim një temë që shkon fort me Vitin Meshtarak: Dëshmia nxit thirrje. Në fakt, pjelloria e propozimit meshtarak varet parësisht nga veprimi falas i Hyjit, por, siç na e pohon përvoja baritore, ndihmohet edhe nga cilësia dhe nga pasuria e dëshmisë personale dhe bashkësiore të atyre që i janë përgjigjur thirrjes së Zotit në shërbesën meshtarake dhe në jetën e përkushtuar, pasi dëshmia e tyre mund të nxisë tek të tjerët dëshirën për t’iu përgjigjur, nga ana e tyre, me bujari thirrjes së Krishtit. Pra kjo temë është e lidhur ngushtë me jetën dhe misionin e meshtarëve dhe personave të përkushtuar. Për këtë, dëshiroj t’i ftoj të gjithë ata që Zoti i ka thirrur të punojnë në vreshtin e tij që ta ripërtërijnë përgjigjen e tyre besnike, veçanërisht në këtë Vit Meshtarak, që e kam shpallur me rastin e 150 vjetorit të vdekjes të shën Gjonit Maria Vianney, Famullitar i Arsit, shembull gjithnjë aktual i priftit dhe famullitarit.

Që në Besëlidhjen e Vjetër profetët ishin të vetëdijshëm se ishin të thirrur me ekzistencën e tyre që të dëshmonin atë çka shpallnin, të gatshëm për t’u përballur edhe me moskuptimin, me refuzimin, përndjekjen. Detyra që u cakton atyre Hyji i përfshin tërësisht, si një “zjarr i furishëm” në zemër, që nuk mund të mposhtet (khs Jer 20,9), dhe pra ata ishin të gatshëm t’i dorëzonin Zotit jo vetëm zërin, por çdo element të ekzistencës së tyre. Në plotësinë e kohëve, do të jetë Jezusi, i dërguari i Atit (khs Gjn 5,36), që do dëshmojë me misionin e vet dashurinë e Hyjit për të gjithë njerëzit, pa dallim, me një vëmendje të posaçme për të fundmit, mëkatarët, të mënjanuarit, të varfërit. Ai është Kryedëshmitari i Hyjit dhe i dëshirës së tij për shpëtimin e të gjithëve. Në agimin e kohëve të reja, Gjon Pagëzori, me gjithë jetën e tij të shkrirë për t’i përgatitur rrugën Krishtit, dëshmon se në Birin e Marisë së Nazaretit përmbushen premtimet e Hyjit. Kur e sheh të vijë në lumin Jordan, ku po pagëzonte, ia tregon dishepujve si “Qengji i Hyjit! Ky ia shlyen mëkatin botës!” (Gjn 1,29). Dëshmia e tij është aq pjellore saqë dy nga dishepujt e tij “dëgjuan ç’tha dhe u nisën mbas Jezusit” (Gjn 1,37).

Edhe thirrja e Pjetrit, sipas asaj çka shkruan ungjilltari Gjon, kalon përmes dëshmisë së të vëllait Andrea, i cili, pasi e ka takuar Mësuesin dhe i është përgjigjur ftesës së tij për të qëndruar me Të, ndien nevojën t’ia përcjellë menjëherë atë çka ka zbuluar në “të jetuarit” me Zotin: “E gjetëm Mesinë (që do të thotë: të Shuguruarin)! Dhe e solli te Jezusi” (Gjn 1,41-42). E njëjta gjë ndodhi me Natanaelin, Bartolomeun, falë dëshmisë së një dishepulli tjetër, të Filipit, i cili i komunikoi me gëzim zbulimin e tij të madh: “E gjetëm atë, për të cilin shkroi Moisiu në Ligj dhe Profetët: Jezusin, birin e Jozefit, nga Nazareti” (Gjn 1,45). Nisma e lirë dhe falas e Hyjit takon dhe hyn në marrëdhënie me përgjegjësinë njerëzore të atyre që e pranojnë ftesën e tij për t’u bërë me dëshminë e tyre mjete të thirrjes hyjnore. Kjo gjë ndodh edhe sot në Kishë: Hyji e përdor dëshminë e meshtarëve, besnikë ndaj misionit të tyre, për të nxitur thirrje të reja meshtarake dhe rregulltare në shërbim të Popullit të Hyjit. Për këtë arsye dëshiroj të kujtoj tri aspekte të jetës së priftit që më duken thelbësore për një dëshmi meshtarake frytdhënëse.

Element themelor dhe i dukshëm i çdo thirrjeje meshtarake dhe në jetën e përkushtuar është miqësia me Krishtin. Jezusi jetonte në bashkim të vazhdueshëm me Atin, dhe kjo nxiste tek dishepujt dëshirën për të jetuar të njëjtën përvojë, duke mësuar nga Ai bashkimin dhe dialogun e paprerë me Hyjin. Nëse meshtari është “njeriu i Hyjit”, që i përket Hyjit dhe që i ndihmon të tjerët ta njohin e ta duan atë, nuk mund të mos ketë një intimitet të thellë me të, të qëndrojë në dashurinë e tij, duke i krijuar hapësirë dëgjimit të Fjalës së tij. Lutja është dëshmia e parë që nxit thirrjet. Ashtu si apostulli Andrea, që i thotë të vëllait se ka njohur Mësuesin, në të njëjtën mënyrë ai që do të jetë dishepull dhe dëshmitar i Krishtit duhet ta “shohë” personalisht, duhet ta njohë, duhet të mësojë ta dojë dhe të qëndrojë me Të.

Një tjetër aspekt i përkushtimit meshtarak dhe në jetën rregulltare është dhurata e plotë e vetes ndaj Hyjit. Shkruan apostulli Gjon: “Me këtë gjë e njohëm dashurinë: Jezusi e dhuroi jetën e vet për ne. Edhe ne e kemi detyrë ta japim jetën tonë për vëllezër” (1 Gjn 3,16). Me këto fjalë ai i fton dishepujt të hyjnë në të njëjtën logjikë të Jezusit që, gjatë gjithë ekzistencës së tij, ka kryer vullnetin e Atit deri në dhuratën e epërme të vetes në kryq. Shfaqet këtu zemërdhembshuria e Hyjit në plotësinë e vet; dashuri zemërdhembshur që ka mposhtur errësirën e së keqes, të mëkatit e të vdekjes. Shembëllimi i Jezusit që në Darkën e Fundit ngrihet nga tryeza, vendos mënjanë veshjen, merr një peshqir, e lidh në ije dhe përkulet për të larë këmbët e Apostujve, shpreh ndjenjën e shërbimit dhe të dhurimit që shfaqen gjatë gjithë ekzistencës së tij, në bindje të vullnetit të Atit (khs Gjn 13,3-15). Në ndjekje të Jezusit, çdo i thirrur në jetën e përkushtimit të posaçëm duhet të përpiqet të dëshmojë dhurimin e plotë të vetes ndaj Hyjit. Që këtu lind aftësia për t’ia dhuruar më pas veten të gjithëve atyre që Provania i beson në shërbimin baritor, me përkushtim të plotë, të vazhdueshëm e besnik, dhe me gëzimin e të qenit shok udhëtimi për shumë vëllezër, që edhe ata t’i çelen takimit me Krishtin dhe Fjala e tij të bëhet dritë në udhë e tyre. Historia e çdo thirrjeje gërshetohet gati gjithmonë me dëshminë e një meshtari që e jeton me gëzim dhuratën e vetvetes ndaj vëllezërve për Mbretërinë e Qiejve. Kjo sepse afërsia dhe fjala e një prifti janë të afta të nxisin pyetje dhe të çojnë në vendime edhe përfundimtare (khs Gjon Pali II, Thirrja ap. post-sinod. Pastores dabo vobis, 39).

Në fund, një aspekt i tretë që nuk mund të mos e karakterizojë meshtarin dhe personin e përkushtuar është të jetuarit e bashkimit. Jezusi ka treguar si shenjë dalluese të atij që do të jetë dishepull i tij bashkimin e thellë në dashuri: “Nëse e doni njëri-tjetrin, të gjithë do t’ju njohin se jeni nxënësit e mi” (Gjn 13,35). Në veçanti, meshtari duhet të jetë njeriu i bashkimit, i hapur ndaj të gjithëve, i aftë që ta bëjë grigjën mbarë që ia ka besuar Zoti të eci e bashkuar, duke ndihmuar kapërcimin e dasive, ngjitjen e të çarave, sheshimin e kundërshtive dhe moskuptimeve, faljen e fyerjeve. Në korrikun e vitit 2005, në takimin me klerin e Aostës, pata thënë se nëse të rinjtë i shohin meshtarët të izoluar dhe të trishtuar, sigurisht që nuk ndihen të inkurajuar për të ndjekur shembullin e tyre. Ata mbeten me dyshime nëse konsiderojnë se është kjo e ardhmja e një prifti. Ndërsa është e rëndësishme të realizohet bashkimi i jetës që t’u tregojë atyre bukurinë e të qenit meshtar. Atëherë i riu do thotë: “kjo mund të jetë një e ardhme edhe për mua, në këtë mënyrë mund të jetoj” (Mësime I, [2005], 354). Koncili II i Vatikanit, duke iu referuar dëshmisë që nxit thirrje, nënvizon shembullin e dashurisë dhe bashkëpunimit vëllazëror që duhet të ofrojnë meshtarët (khs Dekreti Optatam totius, 2).

Më pëlqen të kujtoj sa shkruante Paraardhësi im i nderuar Gjon Pali II: “Vetë jeta e priftërinjve, përkushtimi i tyre i pakushtëzuar ndaj grigjës së Hyjit, dëshmia e tyre e shërbimit me dashuri ndaj Zotit dhe Kishës së tij – një dëshmi e shenjuar nga zgjedhja e kryqit e pranuar në shpresën dhe gëzimin pashkor -, harmonia e tyre vëllazërore dhe zelli i tyre për ungjillizimin e botës janë faktori i parë dhe më bindësi i pjellorisë thirrore” (Pastores dabo vobis, 41). Mund të themi se thirrjet meshtarake lindin nga kontakti i meshtarëve, si një trashëgimi e çmuar e përcjellë me fjalën, me shembullin dhe me mbarë ekzistencën.

Kjo vlen edhe për jetën e përkushtuar. Vetë ekzistenca e rregulltarëve dhe rregulltarëve flet për dashurinë e Krishtit, kur ata e ndjekin me besnikëri të plotë ndaj Ungjillit dhe me gëzim i pranojnë kriteret e gjykimit dhe të sjelljes. Bëhen “shenjë kundërshtie” për botën, logjika e së cilës shpesh frymëzohet nga materializmi, nga egoizmi dhe nga individualizmi. Besnikëria e tyre dhe fuqia e dëshmisë së tyre, pasi ata e lënë veten të fitohen nga Hyji duke hequr dorë nga vetvetja, vazhdojnë të nxisin në shpirtin e shumë të rinjve dëshirën për të ndjekur, nga ana e tyre, Krishtin e dëlirë, të varfër e të bindur, dhe të identifikohen me Të: ja ideali i jetës së përkushtuar, dëshmi e parësisë absolute të Hyjit në jetën dhe historinë e njerëzve.

Çdo prift, çdo i përkushtuar dhe e përkushtuar, besnikë ndaj thirrjes së tyre, përcjellin gëzimin e tyre që  ndjekin Krishtin dhe i ftojnë të gjithë të krishterët t’i përgjigjen thirrjes së gjithmbarshme për shenjtëri. Për këtë, për të promovuar thirrjet e posaçme për priftërinë dhe jetën e përkushtuar, për ta bërë më të fortë dhe ndikues lajmin thirror, është i domosdoshëm shembulli i atyre që i kanë thënë “po” Hyjit dhe planit për jetën që ai ka për secilin. Dëshmia personale, që përbëhet nga zgjedhje ekzistenciale dhe konkrete, do të inkurajojë të rinjtë që të marrin vendime angazhuese, nga ana e tyre, që investojnë të ardhmen e tyre. Për t’i ndihmuar është i nevojshëm arti i takimit dhe i dialogut i aftë për t’i ndriçuar dhe shoqëruar, sidomos përmes shembullit të ekzistencës të jetuar si thirrje. Kështu ka vepruar Shenjti Famullitar i Arsit, i cili, gjithnjë në kontakt me anëtarët e famullisë së vet, “mësonte mbi të gjitha me dëshminë e jetës. Nga shembulli i tij besimtarët mësonin të luteshin” (Letër për shpalljen e Vitit Meshtarak, 16 qershor 2009).

Pra kjo Ditë botërore le të jetë edhe një herë akoma një rast i çmuar për shumë të rinj që të reflektojnë mbi thirrjen e tyre, duke iu përgjigjur me thjeshtësi, besim dhe gatishmëri të plotë. Virgjëra Mari, Nëna e Kishës, le ta mbrojë edhe farën më të vogël të thirrjes në zemrën e atyre që Zoti i thërret për ta ndjekur më nga pranë; le të bëjë që të kthehet në një pemë të lulëzuar, plot me fryte për të mirën e Kishës dhe të mbarë njerëzimit. Për këtë lutem, ndërsa u jap të gjithëve Bekimin Apostolik.  

Nga Vatikani, 13 nëntor 2009

BENEDIKTI XVI

(Përktheu: Irene Margariti)

Porosia e Ipeshkvit

Dodë Gjergjit për Pashkë 2010

“Mësues i mirë, çka duhet të bëj

për të fituar jetën e pasosur?” (Mk 10,17)

Të dashur miq,

këtë vit është njëzet e pesë vjetori i themelimit të Ditës Botërore të Rinisë, nga i Nderuari Gjon Pali II si takim i përvitshëm i të rinjve besimtarë të botës mbarë. Qe kjo një nismë profetike që ka dhënë fryte të bollshme duke bërë të mundur që brezat e rinj të krishterë të takoheshin me njëri-tjetrin, të viheshin në dëgjim të Fjalës së Hyjit, të zbulonin bukurinë e Kishës dhe të jetonin përvoja të forta besimi që shumë vetë i kanë çuar në dhurimin e plotë ndaj Krishtit.

Kjo Ditë XXV është një etapë drejt Takimit të ardhshëm Botëror të të rinjve që do të mbahet në Madrid në 2011, ku shpresoj se do jeni të shumtë për ta jetuar këtë ngjarje hiri.

Për t’u përgatitur për këtë kremtim, do të doja t’ju propozoja disa reflektime mbi temën e këtij viti: “Mësues i mirë, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?” (Mk 10,17), marrë nga pjesa ungjillore e takimit të Jezusit me të riun e pasur; një temë të cilën e ka trajtuar në vitin 1985 Papa Gjon Pali II në një Letër shumë të bukur që për herë të parë u drejtohej të rinjve.

1. Jezusi takon një të ri

“Në atë kohë, kur Jezusi doli në rrugë – tregon Ungjilli i Shën Markut -, një njeri u lëshua vrap, ra në gjunjë para tij dhe e pyeti: ‘Mësues i mirë, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?’.

Jezusi iu përgjigj: ‘Pse më thua ‘i mirë’? Askush s’është i mirë përveç një Hyji të vetëm! Urdhërimet i di: Mos vrit! Mos the kurorën! Mos vidh! Mos dëshmo rrejshëm! Mos bëj kurrfarë padrejtësie! Ndero babën tënd e nënën!’. Ai u përgjigj: ‘Mësues, të gjitha këto i kam zbatuar që prej rinisë sime’. Atëherë Jezusi e shikoi ëmbël, e deshi dhe i tha: ‘Të mungon edhe një gjë: shko, shit çka ke, ndajua skamnorëve e do të kesh thesar në qiell; atëherë kthehu e eja pas meje!’. Djaloshi u prish kur e dëgjoi këtë fjalë, dhe, i trishtuar, u largua, sepse kishte prona të shumta (Mk 10, 17-22).

Ky tregim shpreh shumë saktë vëmendjen e madhe të Jezusit për të rinjtë, për ju, për pritshmëritë tuaja, shpresat tuaja, dhe tregon sa e madhe është dëshira e tij për t’ju takuar personalisht dhe për të çelur një dialog me secilin prej jush. Në fakt, Krishti e ndal ecjen e tij për t’iu përgjigjur pyetjes së bashkëfolësit të tij, duke shfaqur gatishmëri të plotë kundrejt të riut që lëviz i shtyrë nga një dëshirë e zjarrtë për të folur me “Mësuesin e mirë”, për të mësuar nga Ai si të përshkojë rrugën e jetës. Me këtë fragment ungjillor, Paraardhësi im donte të nxiste secilin prej jush që “të zhvillojë bashkëbisedimin e vet me Krishtin – një bashkëbisedim që ka rëndësi themelore dhe thelbësore për një të ri” (Letër drejtuar të rinjve, nr. 2).

2. Jezusi e pa dhe e deshi

Në tregimin ungjillor, Shën Marku nënvizon se si “Jezusi e shikoi ëmbël dhe e deshi” (khs Mk 10,21). Në shikimin e Zotit është zemra e këtij takimi shumë të veçantë dhe e gjithë përvojës së krishterë. Në fakt, krishtërimi nuk është kryesisht një moral, por përvoja e Jezu Krishtit, që na do personalisht, të rinj e të moshuar, të varfër a të pasur; na do edhe kur i kthejmë kurrizin.

Duke komentuar skenën, Papa Gjon Pali II shtonte, duke iu drejtuar ju të rinjve: “Ju uroj të jetoni një shikim të tillë! Ju uroj të jetoni të vërtetën që ai, Krishti, ju shikon me dashuri!” (Letër drejtuar të rinjve, nr. 7). Një dashuri e shfaqur në kryq në mënyrë kaq të plotë e tërësore, që e bën Shën Palin të shkruajë me habi: “Më deshi dhe e flijoi vetveten për mua” (Gal 2,20). “Vetëdija se Ati na ka dashur gjithnjë tek i Biri, që Krishti e do secilin gjithnjë – shkruan edhe më Papa Gjon Pali II -, bëhet një pikë e fortë mbështetjeje për mbarë ekzistencën tonë njerëzore (Letër drejtuar të rinjve, nr. 7), dhe na bën të mundur që të kapërcejmë të gjitha provat: zbulimin e mëkateve tona, vuajtjen, zemërlëshimin.

Në këtë dashuri gjendet burimi i gjithë jetës së krishterë dhe arsyeja themelore e ungjillizimit: nëse e kemi takuar vërtet Jezusin, nuk mund të mos e dëshmojmë tek ata që nuk e kanë ndeshur ende shikimin e tij!

3. Zbulimi i planit të jetës

Tek i riu i Ungjillit, mund të shquajmë një situatë shumë të ngjashme me atë të secilit prej jush. Edhe ju jeni të pasur me cilësi, me energji, me ëndrra, me shpresa: burime që i zotëroni me bollëk! Vetë mosha juaj është një pasuri e madhe jo vetëm për ju, por edhe për të tjerët, për Kishën dhe për botën.

I riu i pasur e pyet Jezusin: “Çfarë duhet të bëj?”. Stina e jetës në të cilën ndodheni është koha e zbulimit: të dhuratave që Hyji ju ka dhënë dhe e përgjegjësive tuaja. Është edhe koha e zgjedhjeve themelore për të ndërtuar planin tuaj të jetës. Pra është çasti që të pyesni veten mbi kuptimin e mirëfilltë të ekzistencës dhe të thoni: “A jam i kënaqur me jetën time? A mos vallë mungon ndonjë gjë?”.

Ashtu si i riu i Ungjillit, mbase jetoni edhe ju situata paqëndrueshmërie, turbullimi apo vuajtjeje, që ju çojnë të aspironi për një jetë jo mediokre dhe të pyesni veten: në çfarë konsiston një jetë e arrirë? Çfarë duhet të bëj? Cili mund të jetë plani im i jetës? “Çfarë duhet të bëj që jeta ime të ketë vlerë të plotë dhe kuptim të plotë?” (Ibid., nr. 3).

Mos kini frikë të përballeni me këto pyetje! Nuk janë pyetje që ju vënë përposhtë, përkundrazi, shprehin aspiratat e mëdha që janë në zemrën tuaj. Për këtë duhen dëgjuar. Ato presin përgjigje jo sipërfaqësore, por në gjendje që të kënaqin pritshmëritë tuaja të mirëfillta të jetës dhe të lumturisë. 

Për të zbuluar planin e jetës që mund t’ju bëjë plotësisht të lumtur, vihuni në dëgjim të Hyjit që ka një plan dashurie për secilin prej jush. Me besim, pyeteni: Zot, cili është plani yt si Krijues dhe Atë për jetën time? Cili është vullneti yt? Unë dëshiroj ta përmbush atë”. Jini të sigurt se ai do ju përgjigjet. Mos kini frikë nga përgjigjja e tij! “Hyji është më i madh se zemra jonë dhe njeh gjithçka” (1Gjn 3,20)!

4. Eja pas meje!

Jezusi e fton të riun e pasur që të shkojë përtej plotësimit të aspiratave dhe të planeve të tij vetjake, i thotë atij: “Eja pas meje!”. Thirrja e krishterë lind nga një propozim dashurie që bën Zoti dhe mund të realizohet vetëm falë një përgjigje dashurie: “Jezusi i fton dishepujt e tij ta dhurojnë plotësisht jetën e tyre, pa llogari dhe leverdi njerëzore, me një besim pa rezerva tek Hyji. Shenjtërit e pranojnë këtë ftesë kërkuese, dhe përvujtërisht vihen në ndjekje të Krishtit të kryqëzuar dhe të ringjallur. Përsosmëria e tyre, në logjikën e besimit që ndonjëherë është e pakuptueshme njerëzisht, qëndron në faktin që nuk vendosin më vetveten në qendër, por zgjedhin që të shkojnë kundër rrymës duke jetuar sipas Ungjillit” (Benedikti XVI, Homelia me rastin e Shenjtërimeve: L’Osservatore Romano, 12-13 tetor 2009, f. 6).

Sipas shembullit të shumë dishepujve të Krishtit, edhe ju, të dashur miq, pranojeni me gëzim ftesën për ta ndjekur, për të jetuar në mënyrë intensive dhe me fryte në këtë botë. Në fakt, me Pagëzimin, ai thërret secilin për ta ndjekur me vepra konkrete, për ta dashur mbi gjithçka dhe për t’i shërbyer tek vëllezërit. I riu i pasur, fatkeqësisht, nuk e pranoi ftesën e Jezusit dhe shkoi i trishtuar. Nuk e gjeti guximin të shkëputej nga të mirat materiale për të gjetur të mirën më të madhe që i propozon Jezusi.  

Trishtimi i të riut të pasur të Ungjillit është i njëjti që lind në zemrën e secilit kur nuk kemi guximin të ndjekim Krishtin, të bëjmë zgjedhjen e duhur. Por nuk është asnjëherë tepër vonë për t’iu përgjigjur!

Jezusi nuk lodhet kurrë së drejtuari shikimin e tij të dashurisë dhe së thirruri për të qenë dishepuj të tij, por Ai disave u propozon një zgjedhje më rrënjësore. Në këtë Vit Meshtarak do të doja t’ju ftoja ju të rinj që të jeni të vëmendshëm nëse Zoti ju fton për një dhurim më të madh, në udhën e Meshtarisë shërbestare, dhe të jeni të gatshëm që ta pranoni me bujari dhe entuziazëm këtë shenjë të përzgjedhjes së posaçme, duke ndërmarrë me një prift, me një drejtues shpirtëror udhën e nevojshme të shoshitjes. Dhe më pas, mos kini frikë, të dashur të rinj e të dashura të reja, nëse Zoti ju thërret në jetën rregulltare, murgjërore, misionare apo të përkushtimit të posaçëm: Ai di t’i dhurojë një gëzim të thellë atij që i përgjigjet me guxim!

Përveç kësaj, i ftoj ata që ndiejnë thirrjen ndaj martesës që ta pranojnë me besim, të angazhohen që të vendosin baza të shëndosha për të jetuar një dashuri të madhe, besnike dhe të çelur ndaj dhuratës së jetës, që është pasuri dhe hir për shoqërinë dhe për Kishën.

5. Të orientuar kah jeta e pasosur

“Çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?”. Kjo pyetje e të riut të Ungjillit duket larg shqetësimeve të shumë të rinjve bashkëkohës, pasi, siç vërente Paraardhësi im, “a nuk jemi ne brezi të cilit bota dhe përparimi kohor ia mbushin plotësisht horizontin e ekzistencës?” (Letër drejtuar të rinjve, nr. 5). Por pyetja mbi “jetën e pasosur” del në pah në çaste të veçanta të dhimbshme të ekzistencës, kur pësojmë humbjen e një njeriu të afërt apo kur jetojmë përvojën e mossuksesit.

Por çfarë është “jeta e pasosur”, së cilës i referohet i riu i pasur? Na e tregon Jezusi, kur me shikimin kah dishepujt e vet, pohon: “Prapë do të vij t’ju shoh e zemra juaj do të galdojë dhe askush s’do t’jua marrë gëzimin tuaj” (Gjn 16,22). Janë fjalë që tregojnë një propozim që të ngre peshë, për një lumturi të pafund, për gëzimin e mbushjes me dashurinë hyjnore për amshim. 

Pyetja mbi të ardhmen vendimtare që e pret secilin prej nesh i jep kuptim të plotë ekzistencës, pasi e orienton planin e jetës kah horizonte jo të kufizuara e kalimtare, por të gjera e të thella, që të shpien ta duash botën, që vetë Hyji aq shumë e do, t’i kushtohesh zhvillimit të saj, por gjithmonë me lirinë dhe gëzimin që lindin nga feja dhe nga shpresa. Janë horizonte që na ndihmojnë të mos i absolutizojmë realitetet tokësore, duke ndier se Hyji na përgatit një perspektivë më të madhe dhe të përsërisim me Shën Agustinin: “Dëshirojmë së bashku atdheun qiellor, presim atdheun qiellor, le të ndihemi shtegtarë këtu poshtë” (Koment Ungjillit të Shën Gjonit, Homelia 35, 9). Duke e ngulitur shikimin tek jeta e pasosur, i Lumturi Pier Giorgio Frassati, i vdekur në v. 1925, në moshën njëzet e katër vjeçare, thoshte: “Dua të jetoj dhe jo të gjalloj!” dhe mbi fotografinë e një ngjitjeje në mal, që ia pati dërguar një miku, shkruante: “Drejt lartësisë”, duke nënkuptuar përsosmërinë e krishterë, por edhe jetën e pasosur.

Të dashur të rinj, ju bëj thirrje të mos e harroni këtë perspektivë në planin tuaj të jetës: jemi të thirrur për përjetësinë. Hyji na ka krijuar për të qëndruar me Të përgjithmonë. Kjo do ju ndihmojë që t’i jepni një kuptim të plotë zgjedhjeve tuaja dhe t’i jepni një cilësi ekzistencës suaj.

6. Urdhërimet, rruga e dashurisë së mirëfilltë

Jezusi i kujton të riut të pasur dhjetë urdhërimet, si kusht i nevojshëm për “të marrë si trashëgimi jetën e pasosur”. Ato janë pika referimi thelbësore për të jetuar në dashuri, për të dalluar qartë të mirën nga e keqja dhe për të ndërtuar një projekt për jetën të fortë e të qëndrueshëm. Edhe juve, Jezusi ju pyet nëse i njihni urdhërimet, nëse përpiqeni ta ndërtoni ndërgjegjen tuaj sipas ligjit hyjnor dhe nëse i zbatoni ato.

Sigurisht, bëhet fjalë për pyetje kundër rrymës në lidhje me mendësinë e sotme, që propozon një liri të çliruar nga vlerat, rregullat, normat objektive dhe na fton të refuzojmë çdo kufi ndaj dëshirave të çastit. Por ky lloj propozimi në vend se të çojë në lirinë e vërtetë, e çon njeriun të bëhet skllav i vetvetes, i dëshirave të tij të çastit, i idhujve si pushteti, paraja, kënaqësia e pafre dhe joshjet e botës, duke e bërë të paaftë për të ndjekur thirrjen e tij të lindur për dashurinë.

Hyji na i jep urdhërimet sepse do të na edukojë për lirinë e vërtetë, sepse do të ndërtojë me ne një Mbretëri dashurie, drejtësie dhe paqeje. T’i dëgjojmë dhe t’i vëmë në jetë nuk do të thotë të tjetërsohemi, por të gjejmë rrugën e lirisë dhe të dashurisë së mirëfilltë, sepse urdhërimet nuk e kufizojnë lirinë por të tregojnë se si mund ta gjesh. Jezusi në fillim të dialogut me të riun e pasur, kujton se ligji i dhënë nga Hyji është i mirë, sepse “Hyji është i mirë”.

7. Kemi nevojë për ju

Kush e jeton sot rininë e gjen veten të përballur me shumë probleme që janë pasojë e papunësisë, e mungesës së pikave të sigurta të referimit dhe perspektivave konkrete për të ardhmen. Ndonjëherë mund të ndiheni të pafuqishëm përballë krizave dhe rravgimeve të sotme. 

Megjithë vështirësitë, mos e lini veten t’ju lëshojë zemra dhe mos hiqni dorë nga ëndrrat tuaja! Ushqeni në zemrat tuaja dëshira të mëdha të vëllazërisë, të drejtësisë e të paqes. E ardhmja është në duart e atij që di të gjejë arsye të forta për jetën dhe shpresën. Nëse do të doni e ardhmja është në duart tuaja, sepse dhuratat dhe pasuritë që Zoti ka vendosur në zemrën e secilit prej jush, të mbrujtura nga takimi me Krishtin, mund t’i sjellin shpresën e vërtetë botës! Është besimi në dashurinë e tij që, duke ju bërë të fortë dhe bujarë, do ju japë guximin për të përballuar me qetësi rrugën e jetës dhe për të marrë përgjegjësi familjare e profesionale. Angazhohuni për ta ndërtuar të ardhmen tuaj përmes ecjeve serioze të formimit personal dhe të studimit, për t’i shërbyer në mënyrë kompetente dhe bujare të mirës së përbashkët.

Në Letrën time enciklike të kohëve të fundit mbi zhvillimin njerëzor tërësor, Caritas in veritate, kam listuar disa nga sfidat e mëdha të kohës së sotme, që janë urgjente dhe thelbësore për jetën e kësaj bote: përdorimi i burimeve të tokës dhe respektimi i ekologjisë, ndarja e drejtë e të mirave dhe kontrolli i mekanizmave financiarë, solidariteti me Vendet e varfra në gjirin e familjes njerëzore, lufta kundër urisë në botë, promovimi i dinjitetit të punës së njeriut, shërbimi ndaj kulturës së jetës, ndërtimi i paqes mes popujve, dialogu ndërfetar, përdorimi i mirë i mjeteve të komunikimit shoqëror.   

Janë sfida të cilave jeni të thirrur t’u përgjigjeni për të ndërtuar një botë më të drejtë e vëllazërore. Janë sfida që kërkojnë një plan për jetën kërkues dhe apasionues, ku të vini gjithë pasurinë tuaj sipas planit që Hyji ka për secilin prej jush. Nuk bëhet fjalë për të kryer gjeste heroike apo të jashtëzakonshme, por për të vepruar duke përdorur secili talentet e veta dhe mundësitë e veta, duke u angazhuar që të përparoni në mënyrë të qëndrueshme në besim dhe në dashuri.  

Në këtë Vit Meshtarak, ju ftoj të njihni jetën e shenjtërve, në veçanti atë të shenjtërve meshtarë. Do të shihni se Hyji i ka udhëhequr dhe se kanë gjetur rrugën e tyre ditë pas dite, pikërisht në besim, në shpresë dhe në dashuri. Krishti e thërret secilin prej nesh të angazhohet me Të dhe të marrë përgjegjësitë e veta për të ndërtuar qytetërimin e dashurisë. Nëse do të ndiqni Fjalën e tij, edhe rruga juaj do të ndriçohet dhe do ju çojë në vendmbërritje të larta, që i japin gëzim dhe kuptim të plotë jetës.

Virgjëra Mari, Nëna e Kishës, ju shoqëroftë me mbrojtjen e saj. Ju siguroj se do ju kujtoj në lutje dhe me shumë dashuri ju bekoj.

Nga Vatikani, 22 shkurt 2010                            BENEDICTUS PP. XVI

(Përktheu: Irene Margariti)

MESAZHI I ATIT TË SHENJTË  BENEDIKTI I XVI

ME RASTIN E KREZHMEVE 2010

Drejtësia e Hyjit u shfaq  nëpërmjet besimit në Krishtin

 (shih Rm 3,21-22)

Të dashur vëllezër e motra,

Çdo vit, me rastin e Krezhmeve, Kisha na fton në një rishikim të sinqertë të jetës sonë nën dritën e mësimeve ungjillore.  Këtë vit do të doja t’ju propozoja disa reflektime mbi temën e gjerë të drejtësisë, duke u nisur nga pohimi i shën Palit: Drejtësia e Hyjit u shfaq nëpërmjet besimit në Krishtin (shih Rm 3,21-22).

Drejtësia: “dare cuique suum”

       Po ndalem në radhë të parë mbi domethënien e termit “drejtësi”, që në gjuhën e përbashkët nënkupton “t’i japësh secilit të tijnë - dare cuique suum”, sipas shprehje së njohur të Ulpianos, juristit romak të shekullit III.  Por në realitet, një përkufizim i tillë klasik nuk përcakton me saktësi në çfarë qëndron ajo “i tiji” për t’ia siguruar secilit.  Ajo për çfarë njeriu ka nevojë nuk mund t’i garantohet me ligj.  

       Për tu gëzuar për një egzistencë në plotësi, i duhet diçka shumë më e thellë që mund t’i jepet vetëm falas: do të mund të thonim se njeriu jeton me atë dashuri që vetëm Hyji mund t’ia komunikojë, përderisa e krijoi nën shëmbëlltyrën dhe ngjashmërinë e vet.  Janë sigurisht të dobishme dhe të nevojshme të mirat materiale – edhe vetë Jezusi është kujdesur për të shëruar të sëmurët, për të ngopur turmat që e ndiqnin e sigurisht dënon indiferencën që edhe sot detyron qindra e mijëra qënie njerëzore të vdesin për shkak të mungesës së ushqimit, të ujit dhe të ilaçeve, por drejtësia “shpërndarëse” nuk i jep qënies njerëzore gjithçka “të tijën” që i takon.  

       Më shumë se sa për bukë, ai në fakt ka nevojë për Hyjin.  Shën Agustini nënvizon: nëse “drejtësia është virtyti që i shpërndan secilit “të tijnë”... nuk është drejtësi e njeriut ajo që e largon njeriun nga Hyji i vërtetë” (De civitate Dei, XIX, 21).

Nga vjen padrejtësia?

Ungjilltari Marku na sjell fjalët e mëposhtme të Jezusit, të cilat përfshihen në debatin e atëhershëm rreth asaj se çfarë është e pastër e çfarë nuk është e pastër: “Nuk ka asgjë jashtë njeriut që, duke hyrë në të, mund ta bëjë të papastër.  Por janë gjërat që dalin prej njeriut ato që e bëjnë atë të papastër...  Pra, ajo që del prej njeriut është ajo që e bën të papastër njeriun.  Nga brenda në fakt, domethënë nga zemra e njerëzve, dalin mendimet e së keqes” (Mk 7,14-15.20-21).  

Përtej çështjes së menjëhershme që i përket ushqimit, mund të dallojmë në reagimin e farisenjve një tundim të vazhdueshëm të njeriut: atë për të zbuluar origjinën e së keqes në një shkak të jashtëm.  Shumë nga ideologjitë moderne, nëse e vërejmë me kujdes, kanë këtë parim: meqë padrejtësia vjen “nga jashtë”, për të bërë të mbretërojë drejtësia, është e mjaftueshme të zhduken shkaqet e jashtme që ndalojnë zbatimin e saj .  Kjo mënyrë të menduari - paralajmëron Jezusi – është naive e miope.  Padrejtësia, fryt i së keqes, nuk ka rrënjë vetëm të jashtme; ka origjinën në zemrën njerëzore, aty ku gjenden embrionet e një bashkëjetese misterioze me të keqen.  E pranon në mënyrë të hidhur psalmisti: “Ja, në faj unë linda, në mëkat më ngjizi nëna ime” (Ps 51,7).  

Po, njeriu është bërë i brishtë nga një forcë e thellë, që e bllokon në aftësinë për të hyrë në bashkim me tjetrin.  I hapur si natyrë ndaj rrymës së lirë të bashkëndarjes, ndjen brenda vetes një force të çuditshme graviteti që e çon të përulet mbi vetveten, të vetëdeklarohet mbi dhe kundër të tjerëve: është egoizmi, pasojë e fajit të rrjedhshëm. 

Adami dhe Eva, të mashtruar nga gënjeshtra e Djallit, duke kapur frutin misterioz në kundërshtim me urdhrin hyjnor, kanë zëvendësuar logjikën e të besuarit në Dashuri me logjikën e dyshimit dhe të garës; logjikën e të marrurit, e pritjes plot besim nga Tjetri, me logjikën plot ankth të të rrëmbyerit e të bërit të gjërave vetë (shih Zan 3,1-6), duke arritur si rezultat një lloj shqetësimi dhe paqartësie.  Si mundet njeriu të çlirohet nga kjo force egoiste dhe të hapet drejt dashurisë?

Drejtësi dhe Sedaqah

Në zemër të urtisë së Izraelit gjejmë një lidhje të thellë mes besimit në Hyjin që “çon nga pluhuri të dobëtin” (Ps 113,7) e drejtësi ndaj të afërmit.  Vetë fjala me të cilën në hebraisht tregohet virtyti i drejtësisë, sedaqah, e shpreh shumë mirë.  Sedaqah në fakt domethënë, nga njëra anë, pranim i plotë i vullnetit të Hyjit të Izraelit; nga ana tjetër, drejtësi ndaj të afërmit (shih Dal 20,12-17), në mënyrë të veçantë ndaj të varfërit, të ardhurit, të jetimit e të vejushës (shih Lp 10,18-19).  

Por dy domethëniet janë të lidhura, sepse t’i japësh të varfërit, për izrealitët, nuk është asgjë tjetër përveç se shkëmbim që duhet t’ia japim Hyji, që ka patur mëshirë për mjerimin e popullit të tij.  Jo rastësisht dhurata e gurëve të Ligjit dhënë Moisiut, mbi malin Sinaj, vjen pas kalimit të Detit të Kuq.  Dëgjimi i Ligjit, presupozon besimin në Hyjin që i pari ‘ka dëgjuar ankimin e popullit të tij dhe ka “zbritur për ta çliruar nga pushteti i Egjiptit” (shih Dal 3,8).  Hyji është i vëmendshëm ndaj britmës së të mjerit e si përgjigjje kërkon që të dëgjohet: kërkon drejtësi ndaj të varfërit (shih Sir 4,4-5.8-9), të ardhurit (shih Dal 22,20), skllavit (shih Lp 15,12-18).  Për të hyrë në botën e drejtësisë është sidoqoftë e nevojshme të dalim nga ai iluzion i vetëmjaftueshmërisë, nga ajo gjendje e thellë mbylljeje, që është vetë origjina e padrejtësisë.  Duhet, me fjalë të tjera, një “dalje” më e thellë se ajo që Hyji ka kryer me Moisiun, një çlirim i zemrës, që vetëm fjala e ligjit është është e pafuqishme për ta realizuar.  A ka pra për njeriun shpresë për drejtësi?

Krishti, drejtësia e Hyjit

Lajmi i krishterë i përgjigjet pozitivisht etjes së drejtësisë së njeriut, ashtu siç pohon apostulli Pal në Letrën drejtuar Romakëve: “por tashmë, e pavarur nga Ligji, është shfaqur drejtësia e Hyjit... nëpërmjet besimit në Jezu Krishtin, për të gjithë ata që besojnë.  Në fakt nuk ka dallim, sepse të gjithë kanë mëkatuar e janë të përjashtuar nga lavdia e Hyjit, por janë të shpëtuar falas nëpërmjet hirit të tij, nëpërmjet shpëtimit që është në Jezu Krishtin.  Është Ai që Hyji e ka caktuar hapur si instrument të shlyerjes së fajit, nëpërmjet besimit, në gjakun e tij” (3,21-25).

          Cila është pra drejtësia e Krishtit?  Është para së gjithash drejtësia që vjen nga hiri, ku nuk është njeriu që riparon, shëron  vetveten dhe të tjerët.  Fakti që “shlyerja” ndodh në “gjakun” e Jezusit domethënë që nuk janë sakrificat e njeriut që e çlirojnë nga pesha e fajit, por gjesti i dashurisë së Hyjit që hapet deri në ekstrem, derisa të bëjë të kalojë në veten e tij “mallkimi” që i takon njeriut, për t’i transmetuar në këmbim “bekimin” që i takon Hyjit (shih Gal 3,13-14).  Por ky fakt bën të lindë menjëherë një kundërshtim: çfarë drejtësie ka atje ku i drejti vdes për fajtorin e fajtori merr në këmbim bekimin që i takon të drejtit?  A nuk merr secili prej nesh të kundërtën e “të tijnë”? Në të vërtetë, këtu zbulohet drejtësia hyjnore, thellësisht e ndryshme nga ajo njerëzore.  

          Hyji ka paguar për ne në Birin e vet çmimin e shpërblimit, një çmim me të vërtetë tepër i lartë.  Përballë drejtësisë së kryqit njeriu mund të rebelohet, sepse kryqi vë në dukje që njeriu nuk është një qënie autarkik, por ka nevojë për një Tjetër për të qenë plotësisht vetvetja.  Të kthehesh në Krishtin, t’i besosh Ungjillit, domethënë në fund të fundit pikërisht këtë: të dalësh nga iluzioni i vetëmjaftueshmërisë për të zbuluar e për të pranuar varfërinë tënde – nevojën për të tjerët e për  Hyjin, kërkesën për faljen e tij dhe miqësinë e tij.

Kuptohet atëherë se si besimi është më shumë më tepër se një fakt natyral, i rehatshëm, i qartë: duhet përvujtëri për të pranuar se kemi nevojë që një Tjetër të më çlirojë nga “e imja”, për të më dhënë falas “të tijnë”.  Kjo ndodh në mënyrë të veçantë në sakramentet e Rrëfimit e të Eukaristisë.  Falë veprës së Krishtit, ne mund të hymë në drejtësinë “më të madhe”, që është ajo e dashurisë (shih Rm 13,8-10), drejtësia e atij që ndjehet në çdo rast gjithnjë e më shumë borxhli se sa kreditor, sepse ka marrë më shumë se sa mund të pritej.

Pikërisht, i fortë nga kjo përvojë, i krishteri është i nxitur të kontribuojë për të formuar shoqëri të drejta, ku të gjithë marrin aq sa është e nevojshme për të jetuar sipas vetë dinjitetit të njerëzve dhe aty ku drejtësia është gjallëruar nga dashuria.

Të dashur vëllezër e motra, Krezhma arrin kulmin në Treditëshin e Pashkëve, në të cilin edhe këtë vit do të kremtojmë drejtësinë hyjnore, që është plotësi bamirësie, dhurate, shpëtimi.  Që kjo kohë pendese të jetë për çdo të krishterë kohë kthimi të vërtetë dhe njohje e thellë e misterit të Krishtit, që ka ardhur për të kryer çdo drejtësi.  Me ndjenja të tilla, ju dërgoj nga zemra të gjithëve Bekimin Apostolik.

Nga Vatikani, 30. tetor 2009

                                                                            BENEDICTUS  PP.  XVI

Meshtarëve, rregulltarëve dhe rregulltareve, besimtarëve katolikë, si dhe të gjithë njerëzve vullnetmirë.

“Populli që ecte në errësirë pa një dritë të madhe” (Is 9, 1)

Imzot Dodë Gjergji

Të dashur vëllezër e motra në Krishtin!

Në prag të festës së Kërshëndellave, lindjes së Zotit tonë Jezu Krishtit, po vij te Ju edhe njëherë, për të shprehë falënderimet e mia për gjithë dashurinë dhe mbështetjen Tuaj gjatë këtij viti. Njëkohësisht dëshiroj, që, së bashku me Ju, të falënderoj Zotin për të gjitha dhuratat që na i ka dhënë, për tërë hirin që e ka derdhur në ne dhe për gjithë dashurinë që ka treguar ndaj të tjerëve nëpërmjet nesh, gjatë këtij viti që po e lëmë pas.  Shpresoj shumë që, gjatë kohës së Pritjes (Adventit), me fuqinë e fesë dhe të besimit, kemi arritur të zbulojmë misterin e ngjarjes më të madhe të historisë së qiellit dhe të tokës: Mishërimin e Fjalës, Lindjen e Zotit tonë Jezu Krishtit në Betlehem.

Nga dëshmia e shkrimeve të Shenjta, përvoja e fesë së Popullit të Zgjedhur dhe nga dëshmia e  Kishës së Krishtit, zbulojmë se: Ngjarja e  Betlehemit ishte momenti më vetëmohues i Hyjit dhe më fatlumi për njeriun.  Vetëmohues, sepse Krishti ishte me natyrë Hyj, e barazinë e vet me Të nuk e çmoi si një visar që s’mundët pa të, por ia mohoi vetvetes këtë, e mori natyrën e shërbëtorit dxhe u bë i ngjashëm me njerëzit, që ne nëpërmjet përvujtërisë së Tij të fitojmë faljen e mëkateve, trashëgiminë e shenjtërve, bijësinë hyjnore (krh. 1 Kol 3, 12-20).

Krishtlindja, pra, është festa dhe ngjarja kur Zoti hyri në përvojën tonë njerëzore të tokës,  dhe nga kjo përvojë na mësoi dhe na ftoi të hyjmë në përvojën  hyjnore të Qiellit. Kjo përvojë e vajit të Tij njerëzor në djep, si dhe ajo e këngës sonë hyjnore në Kryq, mundëson shkëlqyeshëm pajtimin e përheshmë mes Zotit dhe njeriut,  mes Qiellit e tokës.

 Prandaj, jemi përgatitur me gëzim për të festuar Natën e Krishtlindjes, festën e një fillimi të ri dhe një jetë të re me Zotin.

Me ardhjen e Tij në botë, Jezu Krishti na e zbuloi dashurinë e Hyjit për ne dhe në mënyrë të përjetshme  e  “mishëroi” atë në zemrat e atyre që  i besuan dhe nëpërmjet tyre vazhdon të rrezatojë dashuria e Tij mbi tokë dhe t’i ndriçojë zemrat e të gjithë njerëzve vullnetmirë.

Pra, Krishtlindja është misteri, i cili na zbulon fytyrën e vërtetë të Hyjit,  dhe njëkohësisht është edhe misteri që zbulon fytyrën e vërtetë të njeriut, sepse ia rikthen atij dinjitetin e humbur.

Kisha e përgjithshme e shpërndarë në katër anët e botës, duke dëshmuar ngjarjen e Betlehemit dhe duke dhuruar dashurinë, që Zoti i dha asaj në Jezu Krishtin, është sot “Shpella e Betlehemit” dhe vendshenjtërimi i të gjithë atyre që besojnë dhe ushtrojnë dashurinë ndaj Zotit dhe  ndaj të afërmit.

Dimensioni tjetër i Festës së Krishtlindjes shfaqet gjatë ushtrimit të dashurisë dhe shejtërimit për të mbajtur gjallë shpresën, se: Ai do të vijë përsëri për të gjykuar të gjallët dhe të vdekurit! E, kur  do të vijë, dëshirojmë të na gjejë duke iu lutur Atij e duke e lavdëruar Atë.

Krishtlindja na mëson se gëzimin duhet ta kërkojmë atje ku nuk presim ta gjejmë. Jo në një pallat, por në një shpellë; jo në një njeri të pushtetshëm, por në një Foshnjë të brishtë, jo në gjëra materiale, por në hirin që na u shfaq ne nëpër Jezu Krishtin i cili na mundëson që të jetojmë një jetë plot me urtësi, drejtësi dhe dashuri me Hyjin (krh. Tit 2, 12). 

“Mos ki frikë!” – “Mos kini frikë!” Këto fjalë i dëgjojmë shpesh në liturgjinë e Krishtlindjes. I dëgjojmë nga goja e Isaisë për një popull të dëshpëruar, nga goja Engjëllit  Lajmëtar për Marinë, që të pranonte të bëhej Nëna e Zotit, e më vonë edhe nga kori i engjëjve për barinjtë në Betlehem, që t’i japin lavdi Hyjit në më të lartin qiell . Këtë mision e ka Kisha që ta ftojë njeriun e shekullit XXI të mos ketë frikë, sepse si e kaluara, si e sotmja dhe e ardhmja, i takojnë vetëm Zotit, e ne mund të jemi trashëgimtarë të kohërave, vetëm nëpërmjet Tij.

Fort të dashur vëllezër dhe motra, me të njëjtën fe dhe dashuri dëshiroj t’ju ftoj të gjithë juve që bashkë me ne kremtoni ose na uroni që të kremtojmë sa më mirë, të mos keni frikë nga askush dhe nga asgjë, sepse nëpër Krishtin jemi bërë trashëgimtarë të Pronarit të Qiellit dhe të tokës, prandaj, gjithçka e tij na takon edhe neve. Ju të varfër mos keni frikë të vuani varfërinë tuaj, ashtu siç Krishti s’kishte frikë të vuante mundimin e Kryqit. Ju të rinj mos keni frikë nga e kaluara, sepse ajo mund të përmirësohet sot dhe mos keni frikë nga e ardhmja, sepse ajo ju takon juve. Ju mund ta humbni atë, ose t’ia dhuroni plot fryte gjeneratave të ardhshme. Mos ke frik ti që të urrejnë, sepse është dashuria e Zotit që të gjithëve na krijon mundësinë të duam pa kufi dhe të jemi të gatshëm të falim çdoherë, pa shpërblim e pa kusht.

Të dashur, nga përvoja shumëshekullore e fesë, ne të krishterët kemi dëshmuar se gjatë miqësisë me Krishtin, kemi mësuar t’i mbetemi besnikë fesë dhe të mos lejojmë që asnjë pasuri tokësore, asnjë fuqi dhe asnjë pushtet të mos na ndajë nga dashuria e Tij dhe që dashuria e jonë për të afërmin  duhet të rrezatohet njëkohësisht për të gjithë njerëzit pa dallim, si për të vegjël, ashtu edhe për të mëdhenjë, si për të varfër, ashtu edhe për të pasur, si për njerëz të ditur, ashtu edhe për të paditurit, si për të mirë, ashtu edhe për të keqinjë.  Nëse ndonjëherë vërehet çfarëdolloj ndasie, ajo kurrë nuk guxon të burojë nga mungesa e dashurisë së të krishterëve. Ne duhet dhe duam t’i duam të gjithë, pa dallim, edhe pse ata që i duam shpeshherë ndahen në ata që na përgjigjen me dashuri dhe në ata që na përgjigjen me urrejtje.

Vëllezër dhe motra, të dashur miq dhe ju njerëz vullnetmirë, në fund dëshiroj të Ju siguroj lutjet e mia të përzemërta dhe plot dashuri për ju, që të jeni të gatshëm për të pranuar hiret dhe bekimet që Zoti i ka bërë gati për ne dhe nëpërmjet nesh ia dhuron botës.

Edhe njëherë Për shumë mot Krishtlindja dhe urime për vitin e Ri 2010.

Ipeshkvi Juaj, Dodë Gjergji

MESAZH I ATIT TË SHENJTË

PËR DITËN XLVI BOTËRORE

TË LUTJES PËR THIRRJET

3 MAJ 2009 – E DIELA IV E PASHKËS

Tema: «Besimi në nismën e Hyjit dhe përgjigjja njerëzore»

Të nderuar Vëllezër në Ipeshkvi dhe në Meshtari, të dashur vëllezër e motra!

Me rastin e Ditës Botërore të lutjes për thirrjet në meshtari dhe në jetën e përkushtuar, që do të kremtohet më 3 maj 2009, në të Dielën e katërt të Pashkës, me ëndje ftoj mbarë popullin e Hyjit që të reflektojë mbi temën: Besimi në nismën e Hyjit dhe përgjigjja njerëzore. Kumbon e përjetshme në Kishë thirrja e Jezusit drejtuar dishepujve të vet: “Lutjuni, pra Zotërisë së të korrave, të dërgojë korrtarë në të korrat e veta” (Mt 9, 38). Lutuni! Thirrja e ngutshme e Zotit nënvizon se si lutja për thirrjet duhet të jetë e pandërprerë dhe besimplotë. Në fakt, vetëm nëse është e gjallëruar nga lutja, bashkësia e krishterë mundet vërtet që të “ketë më shumë besim dhe shpresë në nismën hyjnore” (Thirrja ap. postsinodale Sacramentum caritatis, 26).

Thirrja në meshtari dhe në jetën e përkushtuar është një dhuratë e veçantë hyjnore që ndërfutet në planin e gjerë të dashurisë dhe të shpëtimit që Hyji ka për çdo njeri dhe për mbarë njerëzimin. Apostulli Pal, të cilin e kujtojmë në mënyrë të posaçme gjatë këtij viti kushtuar atij në dymijë vjeçarin e lindjes së tij, duke u shkruar efesianëve pohon: “Qoftë bekuar Hyji, Ati i Zotit tonë Jezu Krishtit, i cili na bekoi me çdo bekim shpirtëror në qiell në Krishtin. Në Të na zgjodhi para krijimit të botës që të jemi të shenjtë e të papërlyer para Tij në dashuri” (Ef 1, 3-4). Në thirrjen e gjithëmbarshme ndaj shenjtërisë del në pah nisma e veçantë e Hyjit, me anë të së cilës zgjedh disa që ta ndjekin më nga pranë Birin e tij Jezu Krishtin, dhe për të qenë shërbestarë e dëshmitarë të tij të privilegjuar. Mësuesi hyjnor i thirri personalisht Apostujt “që të jenë me të e t’i dërgojë të predikojnë, e ta kenë pushtetin t’i dëbojnë djajtë” (Mk 3, 14-15); ata, nga ana e tyre, u bashkuan me dishepuj të tjerë, bashkëpunëtorë besnikë në shërbesën misionare. Dhe në këtë mënyrë, duke iu përgjigjur thirrjes së Zotit dhe të përkulshëm ndaj veprimit të Shpirtit Shenjt, aradhë të panumërta priftërinjsh dhe personash të përkushtuar, gjatë shekujve në Kishë, e kanë vendosur veten në shërbim të plotë të Ungjillit. I falemi nderit Zotit që edhe sot vazhdon të thërrasë punëtorë për vreshtin e vet. Edhe pse është e vërtetë që në disa zona të tokës ka një mungesë shqetësuese priftërinjsh, dhe që vështirësitë dhe pengesat e shoqërojnë ecjen e Kishës, na mbështet siguria e patundshme që në rrugët e kohës drejt përmbushjes përfundimtare të Mbretërisë e udhëheq Ai, Zoti, që me liri zgjedh dhe fton ta ndjekin persona nga çdo kulturë dhe moshë, sipas planeve të pashqyrtueshme të dashurisë së tij të mëshirshme.

Pra detyra jonë e parë është ta mbajmë gjallë, me lutje të paprerë, këtë thirrje të nismës hyjnore në familje dhe në famulli, në lëvizjet dhe në shoqatat e angazhuara në apostullim, në bashkësitë rregulltare dhe në të gjitha shtjellimet e jetës dioqezane. Duhet të lutemi që mbarë populli i krishterë të lutet në besimin tek Hyji, i bindur se “i zoti i të korrave” nuk rresht së kërkuari nga disa që ta angazhojnë lirisht ekzistencën e tyre për të bashkëpunuar me të më nga afër në veprën e shpëtimit. Dhe nga ana e atyre që janë të thirrur kërkohet një dëgjim i vëmendshëm dhe një shoshitje e kujdesshme, pjesëmarrje bujare dhe e menjëhershme ndaj planit hyjnor, një përthellim serioz i asaj çka i përket thirrjes meshtarake dhe rregulltare për t’iu përgjigjur në mënyrë të përgjegjshme dhe të bindur. Katekizmi i Kishës Katolike kujton me vend se nisma e lirë e Hyjit kërkon përgjigjen e lirë të njeriut. Një përgjigje pozitive që presupozon gjithmonë pranimin dhe bashkëndarjen e planit që Hyji ka për secilin; një përgjigje që e pranon nismën e dashurisë së Zotit dhe bëhet për atë që është i thirrur një nevojë morale shtrënguese, një nderim mirënjohës ndaj Hyjit dhe një bashkëpunim tërësor me planin që Ai përmbush në histori (khs nr. 2062).

Duke kundruar misterin eukaristik, që shpreh në mënyrën më të plotë dhuratën e lirë që bën Ati në Personin e Birit të Njëlindur për shpëtimin e njerëzve, dhe gatishmërinë e plotë dhe të bindur të Krishtit për ta pirë deri në fund “kelkun” e vullnetit të Hyjit (khs Mt 26, 39), kuptojmë më mirë se “besimi në nismën e Hyjit” formëzon dhe i jep vlerë “përgjigjes njerëzore”. Në Eukaristi, dhurata e përkryer që realizon planin e dashurisë për shëlbimin e botës, Jezusi flijohet lirisht për shpëtimin e njerëzimit. “Kisha – ka shkruar paraardhësi im i dashur Gjon Pali II – e ka marrë Eukaristinë nga Krishti Zoti i saj jo si një dhuratë, edhe pse e çmuar mes shumë të tjerash, por si dhuratën e shkëlqyer, sepse është dhuratë e vetvetes, e personit të tij, në njerëzimin e tij të shenjtë, si dhe e veprës së tij të shpëtimit” (Enc. Ecclesia de Eucharistia, 11).

Priftërinjtë, që pikërisht në Krishtin eukaristik mund të kundrojnë modelin e rrallë të një “dialogu thirror” mes nismës së lirë të Atit dhe përgjigjes besimplotë të Krishtit, kanë detyrën për ta përjetësuar këtë mister shpëtimsjellës në shekuj, deri në kthimin e lavdishëm të Zotit. Në kremtimin eukaristik është vetë Krishti që vepron tek ata që Ai zgjedh si meshtarë të tij; i mbështet që përgjigjja e tyre të zhvillohet në një përmasë të besimit dhe mirënjohjes që fshin çdo frikë, edhe kur bëhet më e fortë përvoja e dobësisë vetjake (khs Rom 8, 26-30), apo bëhet më i ashpër konteksti i moskuptimit apo deri edhe i përndjekjes (khs Rom 8, 35-39).

Vetëdija se jemi shpëtuar nga dashuria e Krishtit, që çdo Meshë e Shenjtë ushqen tek besimtarët dhe veçanërisht tek priftërinjtë, nuk mund të mos nxisë në ta një braktisje besimplotë në Krishtin që ka dhënë jetën për ne. Besimi tek Zoti dhe pranimi i dhuratës së tij, të çon në besimin ndaj Tij me shpirt mirënjohës duke marrë pjesë në planin e tij shpëtimsjellës. Nëse kjo ndodh, “i shpëtuari” braktis me shumë dëshirë gjithçka dhe ulet në bankat e shkollës së Mësuesit hyjnor; atëherë nis një dialog pjellor mes Hyjit dhe njeriut, një takim i mistershëm mes dashurisë së Zotit që thërret dhe lirisë së njeriut që në dashuri i përgjigjet, duke dëgjuar t’i kumbojnë në shpirt fjalët e Jezusit: “Ju nuk më zgjodhët mua, por unë ju zgjodha ju dhe ju caktova të shkoni e të jepni fryt e fryti juaj të qëndrojë” (Gjn 15, 16).

Ky gërshetim dashurie mes nismës hyjnore dhe përgjigjes njerëzore është i pranishëm, në mënyrë të admirueshme, edhe në thirrjen për jetën e përkushtuar. Na kujton Koncili II i Vatikanit: “Këshillat ungjillore të dëlirësisë së përkushtuar Hyjit, të varfërisë dhe të bindjes, pasi që janë të bazuara në fjalët dhe shembujt e Zotit, dhe na janë porositur nga Apostujt, nga Etërit, nga doktorët dhe nga barinjtë e Kishës, janë një dhuratë hyjnore, që Kisha ka marrë nga Zoti i saj dhe me hirin e tij i ruan gjithmonë” (kusht. Lumen gentium, 43). Akoma edhe një herë, është Jezusi modeli shembullor i pjesëmarrjes tërësore dhe besimplotë ndaj vullnetit të Atit, që duhet të shohë çdo person i përkushtuar. Të tërhequr prej tij, që në shekujt e parë të krishtërimit, shumë burra dhe gra kanë braktisur familjen, pronat, pasuritë materiale dhe gjithçka që njerëzisht mund të dëshirohet, për të ndjekur bujarisht Krishtin dhe për të jetuar pa kompromise Ungjillin e tij, që për ta është bërë shkollë e shenjtërisë rrënjësore. Edhe sot shumë vetë e përshkojnë të njëjtin itinerar kërkues të përsosmërisë ungjillore, dhe e realizojnë thirrjen e tyre me shpalljen e këshillave ungjillore. Dëshmia e këtyre vëllezërve e motrave tona, në manastiret e jetës kundruese si edhe në institutet dhe kongregatat e jetës apostolike, i kujton popullit të Hyjit “misterin e Mbretërisë së Hyjit që vepron në histori, por që pret realizimin e plotë në qiej” (Thirrja ap. postsinodale Jeta e përkushtuar, 1).

Kush mund të ndihet i denjë për t’iu afruar meshtarisë? Kush mund ta përqafojë jetën e përkushtuar duke u mbështetur thjesht në burimet e veta njerëzore? Akoma edhe një herë, është me dobi të theksojmë se përgjigjja e njeriut ndaj thirrjes hyjnore, kur jemi të vetëdijshëm se është Hyji ai që e ndërmerr nismën dhe është sërish ai që e përfundon planin e tij shpëtimsjellës, nuk mvishet kurrë me llogarinë e ndrojtur të shërbëtorit përtac që nga frika e fshehu nën dhé talentin që iu besua (khs Mt 25, 14-30), por shprehet në një pjesëmarrje të menjëhershme ndaj ftesës së Zotit, siç bëri Pjetri kur nuk ngurroi t’i hidhte sërish rrjetat edhe pse ishte munduar gjithë natën pa zënë asgjë, duke i besuar fjalës së tij (khs Lk 5, 5). Pa hequr aspak dorë nga përgjegjësia personale, përgjigjja e lirë e njeriut ndaj Hyjit bëhet në këtë mënyrë “bashkëpërgjegjësi”, përgjegjësi në dhe me Krishtin, falë veprimit të Shpirtit të tij të Shenjtë; bëhet bashkim me Atë që na bën të aftë të japim shumë fryte (khs Gjn 15, 5). 

Përgjigje njerëzore emblematike, plot me besim në nismën e Hyjit, është “Amen”-i bujar dhe i plotë i Virgjërës së Nazaretit, shqiptuar me pjesëmarrje të përvujtur dhe të vendosur ndaj planeve të Gjithë të Lartit, që Asaj iu përcollën nga lajmëtari qiellor (khs Lk 1, 38). “Po”-ja e saj e menjëhershme bëri të mundur që Ajo të bëhej Nëna e Hyjit, Nëna e Shpëtimtarit tonë. Marisë, pasi tha për herë të parë këtë “fiat”, shumë herë të tjera iu desh ta përsërisë, deri në çastin kulmor të kryqëzimit të Jezusit, kur “qëndronte pranë kryqit”, siç vë re ungjilltari Gjon, bashkëpjesëmarrëse e dhimbjes mizore të të Birit të pafajshëm. Dhe pikërisht nga kryqi, Jezusi duke vdekur na e ka dhënë si Nënë dhe na ka besuar tek Ajo si bij (khs Gjn 19, 26-27), Nënë posaçërisht e priftërinjve dhe e personave të përkushtuar. Asaj do të doja t’ia besoja ata që kuptojnë thirrjen e Hyjit për t’u vënë në udhë në rrugën e meshtarisë apo të jetës së përkushtuar.

Të dashur miq, mos t’ju lëshojë zemra përballë vështirësive dhe dyshimeve; besojini Hyjit dhe ndiqni besnikërisht Jezusin dhe do të jeni dëshmitarë të gëzimit që shpërthen nga bashkimi i thellë me Të. Duke imituar Virgjërën Mari, që brezat e shpallin të lumtur, sepse ka besuar (khs Lk 1, 48), angazhohuni me çdo energji shpirtërore për të realizuar planin shpëtimsjellës të Atit qiellor, duke kultivuar në zemrën tuaj, porsi Ajo, aftësinë për t’u habitur dhe për të adhuruar Atë që ka pushtetin për të bërë “gjëra të mëdha” sepse Shenjt është emri i tij (khs po aty 1, 49).

Nga Vatikani, 20 janar 2009

BENEDIKTI XVI

(Përktheu: Irene Margariti)

Mesazh i Papës Benedikti XVI

për Ditën Botërore të Rinisë 2009

01. 01. 2009

ADMINISTRATURA APOSTOLIKE E PRIZRENIT
ADMINISTRATIO APOSTOLICA PRISRIANENSIS
Rr. Gjon Pali II, nr. 1, 20000 Prizren/KOSOVË
Tel: + 381 29 241 933; 625 938; Faks: 29 241 232
E-mail: ipeshkvia_pz@yahoo.com

Porosia për Krishtlindje 2008

Meshtarëve, rregulltarëve e rregulltareve,
vëllezërve në fe dhe të gjithë njerëzve vullnetmirë!

Të dashur vëllezër e motra,

Jam i lumtur që mund të bashkëndaj me ju dhe me të gjithë qytetarët e Kosovës këtë kohë shprese dhe gëzimi që sjellë Festa e Krishtlindjes. Këto ditë të bekuara dhe të shenjta janë mundësi e mirë që, t’i lartësojmë sytë tanë drejt dritës që shndritë errësirën e zemrave, drejt dashurisë hyjnore që, e përkryen në mënyrë absolute dashurinë tonë dhe e bënë atë vepruese nëpër Zotin tonë Jezu Krishtin, Fjalën e Mishëruar.

1. Thellimi ynë në rëndësinë e ngjarjes së Krishtlindjes nuk është një përpjekje jona, për t’i ikur realitetit të hidhur të vështirësive të jetës, por për t’iu gëzuar shpresës, se në gjithë këtë: Hyji s’na ka lënë të vetmuar, por, nëpërmjet mishërimit të Tij, është bërë pjesë e vuajtjeve dhe e mjerimit tonë. Mishërimi i Fjalës, si dikur ashtu edhe sot, është dhuratë e përkryer e qiellit që krijon mundësinë t’i jepet kahe e re jetës sonë njerëzore, historisë së popujve dhe fatit të mbarë njerëzimit. Kjo është dhunti e Dashurisë mëshirëplote, dritës që rrezaton e shndrit dhe e jetës që jeton për amshim. E gjithë kjo bëhet, që njeriu vërtet të jetë i lirë dhe i mirë, i lumtur dhe shpresëplotë, që të dijë të jetojë në paqe dhe bashkëpunim me Hyjin Krijues dhe me vëllain njeri.

2. “Populli që ecte në errësirë pa një dritë të madhe, për banorët që banonin në krahinën e hijes së vdekjes, zbardhi drita plot shkëlqim” ( Is 9, 1). Krishtlindja është realizimi i premtimit hyjnor dhe i pritjes shumë shekullore të popullit të Zotit. Mu për këtë arsye e kuptojmë se nuk e kremtojmë një festë imagjinare ose një kërkim religjioz për t’i dhënë kuptim festimit tonë. Lindja e Krishtit, pra, është një ngjarje reale, kur hyjnorja vendosi të marrë natyrën tonë njerëzore, kur Hyji bëhet Njeri. E gjithë kjo ngjarje ka një kontekst historik kur ndodhte, një kontekst gjeografik i ngjarjes, dhe një kontekst jetësor si lindte; në një popull, në një kulturë dhe në një familje konkrete. Kjo ngjarje nuk ndodhi papritmas, as në një mënyrë spektakulare, por nën zhurmën e një ngjarjeje politike të regjistrimit të popullit, duke shfrytëzuar qetësinë e një nate, realizohej premtimi i profetëve, se do të vijë Mesia, Shëlbuesi dhe Shpëtimtari i botës! Në mungesë të lirisë së brendshme shpirtërore, Hyjit iu deshtë t’i anashkalonte të pushtetshmit, të pasurit, të diturit, mësuesit e ligjit e kryepriftërinjtë, por ua mundësoi barinjve shpirtdëlirë e zemërçiltër të Betlehemit, të dëgjojnë zërin e këngës engjëjve: “Mos kini frikë! Ja, po ju sjell një lajm të mirë: gëzim të madh për mbarë popullin! Sot, në qytetin e Davidit ju lindi Shëlbuesi Krishti Zot!” ( Lk 2, 10 -11).

3. Ky lajm, shprese dhe gëzimi, nuk iu është dhënë vetëm të krishterëve por mbarë botës, e sidomos njerëzve vullnetmirë që jetojnë në të. Për këtë arsye, askush nuk është i përjashtuar, por të gjithë janë të ftuar të bëhen pjesë e kësaj ngjarjeje. Veçoria jonë si të krishterë qëndron në faktin se kemi besuar në këtë ngjarje, kemi pranuar që Zoti të bëhet protagonist i jetës sonë. Ne iu bindem mësimit të Tij me dashuri dhe ecim gjurmëve të Tij me dritën e fesë. Në këtë ecje, jete me Zotin, jemi mbushur me shpresë e dashuri, kështu vazhdojmë të shpallim me gëzim e pa frikë lajmin e Mirë të Ungjillit. Ne nuk bëjmë gjë tjetër përveç se i bashkohemi korit të engjëjve në këngën e tyre dhe vazhdojmë të thërrasim vullnetmirët, zemërbutët e të përvuajturit, të mos kenë frikë për t’i dhënë Lavdi Hyjit në më të lartin qiell, e të kontribuojnë që të ketë paqe të vërtetë për të gjithë njerëzit mbi tokë, që Hyji i ka për zemër” (Krh. Lk 2, 14).

4. Kënga e lutjes sonë të përditshme, kujdesi për njëri-tjetrin, sidomos për ata që kanë nevojë, bashkimi në tryezën familjare, zbukurimi dhe ndriçimi i ambienteve, kishave, rrugëve, fshatrave dhe qyteteve; qirinjtë e ndezur, shfaqjet e përgatitura, poezitë e thurura, gëzimi dhe buzëqeshja në fytyrat e fëmijëve, të rinisë, të të rriturve, është një himn bukurie dhe dashurie që thuret dhe këndohet në Natën e Shenjtë plot shkëlqim dhe dashuri. Në këtë Natë shpirti ynë e kupton dhe përjeton, se kjo festë është vërtet lavdi, bukuri paqeje dhe dashuri që na ngushëllon; pas një vuajtjeje të gjatë e të padurueshme që e arriti kulmin nënçmues dhe mohimit të të drejtës për të jetuar dhe punuar të lirë në shtëpitë dhe trojet tona.
Kemi arsye dhe të drejtë të gëzojmë dhe të festojmë këto Krishtlindje në Kosovën tonë të lirë dhe të pavarur por, është e domosdoshme të braktisim “njeriun e vjetër” të mëkatit dhe të përtërihemi në “njeriun e ri” të Hirit, i aftë për falur dhe për të dashur. Dëshiroj të dëshmoj me fjalët e Shën Luanit të Madh, se “në ditën në të cilën lind jeta, nuk ka vend frika. Ajo është jetë, e cila i shkatërron frikën, errësirën, mëkatin, vdekjen dhe dhuron gëzimin e premtimeve të amshuara. Askush nuk është i përjashtuar nga ky gëzim. Të gëzohet i drejti, sepse po i afrohet shpërblimi; të gëzohet mëkatari, sepse i dhurohet falja; të marrë guxim i patenzoni, sepse është i thirrur në jetën e re me Zotin”, ndër ne ka zbritur dashuria e Zotit e cila na lejon dhe na fton të jetojmë nën hijen e dritës së re.

5. Foshnja hyjnore e Betlehemit edhe sot e kësaj dite dëshiron të vijë në jetën dhe zemrën tonë për të na zgjuar dhe liruar nga mashtrimet dhe nga fuqitë e së keqes që koha e sotme po na i imponon. Nën shkëlqimin e hyjnores zbulojmë në shpirtrat tanë të vërtetën, se Zoti nuk i do urrejtjen, hakmarrjen, vëllavrasjen e vetëvrasjen, asgjë që i kundërshton apo e dëmton jetën e njeriut prej zanafillës e deri në kalimin e tij në amshim.

6. “ U shfaq mirësia e Zotit dhe dashuria e Tij për njerëzit” (Tmt. 3,4). Duke festuar me gëzim, thellë shpresoj, se, me ndihmën e Zotit, do të shohim ditë më të mira duke dhënë kontributin tonë në të gjitha fushat e jetës shoqërore dhe në bashkëndarjen e të gjitha flijimeve, që ajo bart me vete. Këtë vit, së bashku me Shën Palin, Apostullin e shumë popujve, ndër ta, edhe të popullit tonë, të përtërijmë fenë në Atë që besuam, në Jezusin e lindur në Betlehem, Princin e paqes dhe Shpëtimtarin e njerëzimit. Shën Pali na fton të gjithëve kur thotë: “Gëzohuni përherë në Zotin, rishtas po ju them gëzohuni! Mirësinë tuaj le ta njohin të gjithë njerëzit! Zoti është afër! Për asgjë mos u shqetësoni, por gjithçka – me lutje dhe me urata të përcjella me falënderim – paraqitni Hyjit nevojat tuaja!”/Fil 4, 4-6/. Këto fjalë, që burojnë nga një zemër, që në vuajtje qëndroi e pathyeshme, janë fjalë gëzimi dhe nxitjeje për ne, të cilët qëndruam besnikë dhe të tillë duam të mbesim. Gjithnjë të ndershëm, bujarë dhe falënderues ndaj Zotit që na ka ngushëlluar, ndaj botës e cila na ka kuptuar, ndaj njëri-tjetrit dhe vëllazërisë tonë me flijime dhe martirizim.

7. Shkolla e Betlehemit na mëson se pasuria, suksesi, shkenca, fuqia e, as pushteti politik, nuk do të jenë të mjaftueshme vetvetiu që ta shpëtojnë botën dhe njeriun, për t’i siguruar atij jetën e lumtur mbi tokë, gjë kjo që nuk mund të arrihet pa Zotin. Vendi dhe populli ynë ka nevojë për zemra, të cilat janë të hapura ndaj dashurisë së Zotit, që të kthehen dhe ta pranojnë stilin e Foshnjës hyjnore duke i vënë në shërbim të njeriut dhe të mirës së përbashkët të gjitha kapacitetet tona. Kjo është përgjegjësia e secilit dhe e të gjithëve, përkushtim i cili na aftëson në marrjen dhe zbatimin e përgjegjësive personale, familjare, profesionale dhe shoqërore. Vetëm kështu do të përmbushim borxhin që kemi para të parëve tanë martirë, para të tashmes dhe ardhmërisë, sa më të mirë dhe të lumtur, për të gjithë ne.

8. Të dashur vëllezër dhe motra, lutjet e mia dhe tuajat, dua t’ia drejtoj Zotit që vendit tonë, të vuajtur dhe të martirizuar ndër shekuj, t’i jep paqen dhe bekimin gjatë rrugëtimit të tij drejt zhvillimit të gjithmbarshëm. Veçmas i lutem Zotit për meshtarët dhe rregulltarët, të cilët kanë përgjegjësi në përvujtëri t’ua kumtojnë të gjithëve Lajmin e Gëzueshëm me fjalë dhe me vepra, për prindërit që kanë përgjegjësi në edukimin dhe formimin e familjes së tyre, për përgjegjësit politikë që punojnë dhe veprojnë në Kosovën tonë. Kosova jonë ka nevojë më shumë se kurrë për burra të shenjtë dhe gra të shenjta, që me punën dhe sakrificën e tyre ta bëjnë më të bukur dhe më të lumtur jetën e njerëzve, në veçanti atë të të varfërve, të të përbuzurve, të të sëmurëve, të të papunëve.

9. Në këto ditë feste dhe gëzimi dëshiroj të jem afër të gjithë atyre që vuajnë për arsye të ndryshme. Kisha gjithmonë do të solidarizohet dhe do të kontribuojë në zbutjen e vuajtjeve të të gjithë atyre që pësojnë për shkaqe të llojllojshme, pa marrë parasysh përkatësinë e tyre kombëtare apo fetare. Jezu Krishti erdhi në botë për të gjithë, prandaj edhe ne sipas shembullin të Tij duhet të jetojmë, të mësojmë dhe të ndihmojmë, të gatshëm për bashkëpunim dhe dialog me të tjerët e për të mirën e të gjithëve.

10. Me këto porosi ua uroj të gjithë besimtarëve tanë brenda dhe jashtë Kosovës, si dhe të gjithë njerëzve vullnetmirë Krishtlindjen, me dëshirë që të kenë paqe dhe bekim nga Foshnja hyjnore në Vitin e Ri që po fillojmë.

Gëzuar!

Ipeshkvi Juaj, Dodë Gjergji
Prizren, 22 dhjetor 2008

MESAZH I SHENJTËRISË SË TIJ BENEDIKTI XVI

PËR DITËN MISIONARE BOTËRORE 2008

"Shërbëtorë dhe apostuj të Krishtit Jezus"

Të dashur vëllezër e motra,

Me rastin e Ditës Misionare Botërore, do të doja t’ju ftoja të reflektojmë mbi urgjencën e shpalljes së Ungjillit edhe në kohën tonë. Mandati misionar vazhdon të jetë një përparësi absolute për të gjithë të pagëzuarit, të thirrur për të qenë “shërbëtorë dhe apostuj të Krishtit Jezus” në këtë fillim shekulli. Paraardhësi im i nderuar, Shërbëtori i Hyjit Pali VI, pohonte që në Thirrjen apostolike Evangelii nuntiandi që “ungjillizimi është hiri, thirrja e posaçme e Kishës, identiteti i saj më i thellë” (n. 14). Si model të këtij angazhimi apostolik, më pëlqen të përmend veçanërisht shën Palin, Apostullin e Popujve, pasi këtë vit ne kremtojmë një jubile të veçantë kushtuar atij. Është viti i Palit që na jep mundësinë të familjarizohemi me këtë Apostull të shquar, që mori thirrjen për t’u shpallur Ungjillin paganëve, sipas asaj çka i kishte parashpallur Zoti: “Shko, unë po të dërgoj larg, në mes të paganëve!” (At 22,21). Si të mos përfitojmë nga mundësia që u ofron ky jubile Kishave vendore, bashkësive të krishtera dhe çdo besimtari, për ta përhapur deri në kufijtë e skajshëm të botës shpalljen e Ungjillit, fuqi e Hyjit për shpëtimin e kujtdo që beson (Rom 1,16)?

1. Njerëzimi ka nevojë për çlirim

Njerëzimi ka nevojë të çlirohet dhe të shëlbohet. Vetë krijimi – thotë shën Pali – vuan dhe shpreson të hyjë në lirinë e bijve të Hyjit (khs Rom 8, 19-22). Këto fjalë janë të vërteta edhe në botën e sotme. Krijimi vuan. Njerëzimi vuan dhe pret lirinë e vërtetë, pret një botë ndryshe, më të mirë; pret “shëlbimin”. Dhe në fund e di që kjo botë e re që pritet supozon një njeri të ri, supozon disa “bij të Hyjit”. E shohim më nga afër situatën e botës së sotme. Panorama ndërkombëtare, nëse nga njëra anë paraqet perspektiva të një zhvillimi ekonomik e shoqëror premtues, nga ana tjetër i ofron vëmendjes sonë disa shqetësime të forta për sa i përket vetë të ardhmes së njeriut. Dhuna, jo në pak raste, shenjon marrëdhëniet mes individëve dhe popujve; varfëria shtyp me miliona banorë; diskriminimet dhe ndonjëherë deri edhe përndjekjet për arsye racore, kulturore e fetare, shtyjnë shumë njerëz të ikin nga Vendet e tyre për të kërkuar gjetkë strehë dhe mbrojtje; progresi teknologjik, kur nuk ka si qëllim dinjitetin dhe të mirën e njeriut dhe kur nuk është për një zhvillim solidar, humbet fuqinë e vet si faktor shprese dhe rrezikon të theksojë më tepër mungesën e ekuilibrit dhe padrejtësitë ekzistuese. Përveç kësaj ekziston një kërcënim për sa i përket marrëdhënies njeri-mjedis lidhur me përdorimin e tepruar të burimeve, me pasoja në vetë shëndetin fizik dhe mendor të qenies njerëzore. E ardhmja e njeriut është edhe e rrezikuar nga atentatet që i bëhen jetës së tij, atentate që marrin forma dhe mënyra të ndryshme.

Përballë këtij skenari “ndiejmë peshën e shqetësimit, të trazuar nga shpresa dhe ankthi” Kusht. Gaudium et spes, 4) dhe të turbulluar pyesim veten: ç’do bëhet me njerëzimin dhe me krijimin? Ka shpresë për të ardhmen, apo më mirë, a ka një të ardhme për njerëzimin? Dhe si do të jetë kjo e ardhme? Përgjigjja e këtyre pyetjeve na vjen ne besimtarëve nga Ungjilli. Është Krishti e ardhmja jonë dhe, siç kam shkruar në Letrën enciklike Spe salvi, Ungjilli i tij është komunikim që të “ndryshon jetën”, jep shpresën, hap tej e tej derën e errët të kohës dhe ndriçon të ardhmen e njerëzimit dhe të gjithësisë (khs. n. 2.).

Shën Pali e kishte kuptuar mirë se vetëm në Krishtin njerëzimi mund të gjejë shëlbim dhe shpresë. Për këtë ai e ndiente si shtytës dhe urgjent misionin për të “shpallur jetën e premtuar që është në Krishtin Jezus” (2 Tim 1,1), "shpresën tonë" (1 Tim 1,1), që të gjithë njerëzit të mund të marrin pjesë në të njëjtën trashëgimi dhe të jenë pjesëmarrës të premtimit përmes Ungjillit (khs Ef 3,6). Ishte i vetëdijshëm se pa Krishtin, njerëzimi është “pa shpresë e pa Hyj në botë (khs. Ef 2,12) – pa shpresë sepse pa Hyj” (Spe salvi, 3).  Në fakt, “kush nuk e njeh Hyjin, edhe pse mund të ketë shpresa të ndryshme, në të vërtetë është pa shpresë, pa shpresën e madhe që mbështet gjithë jetën (Ef 2,12)" (po aty, 27).

2. Misioni është çështje dashurie

Pra është një detyrë shtytëse për të gjithë të shpallin Krishtin dhe mesazhin e tij shpëtimsjellës. “I mjeri unë – thoshte shën Pali - nëse nuk e predikoj Ungjillin!” (1 Kor 9,16). Rrugës së Damaskut ai kishte eksperimentuar dhe kuptuar se shëlbimi dhe misioni janë vepër e Hyjit dhe dashurisë së tij. Dashuria e Krishtit e çoi të përshkonte rrugët e Perandorisë Romake si lajmëtar, apostull, tellall, mësues i Ungjillit, “i dërguar në pranga” i të cilit ai vetëshpallet (Ef 6,20). Dashuria hyjnore e bëri “për të gjithë gjithçka që, të kushtojë sa të kushtojë, por ta shpëtoj ndonjërin” (1 Kor 9,22). Duke parë përvojën e shën Palit, kuptojmë se veprimtaria misionare është përgjigje ndaj dashurisë me të cilën Hyji na do. Dashuria e tij na shëlbon dhe na shtyn drejt një missio ad gentes; është energjia shpirtërore e aftë për të shtuar brenda familjes njerëzore harmoninë, drejtësinë, bashkimin mes personave, racave dhe popujve, që janë aspiratë e të gjithëve (khs. Enc. Deus caritas est, 12). Është pra Hyji, që është dashuri, që e çon Kishën drejt kufijve të njerëzimit dhe thërret ungjillizuesit që të shuajnë etjen në “atë burim të parë origjinal që është Jezu Krishti, nga zemra e shporuar e të cilit buron dashuria e Hyjit” (Deus Caritas est, 7). Vetëm nga ky burim mund të  marrim vëmendjen, butësinë, dhembshurinë, pranimin, gatishmërinë, interesimin për problemet e njerëzve, dhe virtytet e tjera të nevojshme për lajmëtarët e Ungjillit në mënyrë që të lënë gjithçka dhe të kushtohen plotësisht dhe pa kushte për të shpërndarë nëpër botë aromën e dashurisë së Krishtit.

3. Të ungjillizosh gjithnjë

Ndërsa mbetet i nevojshëm dhe urgjent ungjillizimi në jo pak rajone të botës, mungesa e klerit dhe mungesa e thirrjeve brengosin sot Dioqeza të ndryshme dhe Institute te jetës së përkushtuar. Është e rëndësishme të theksojmë se, edhe pse në prani të vështirësive në rritje, mandati i Krishtit për të ungjillizuar të gjithë njerëzit mbetet një përparësi. Nuk ka arsye që të justifikojë ngadalësimin apo amullinë, pasi “mandati për të ungjillizuar të gjithë njerëzit përbën jetën dhe misionin thelbësor të Kishës” (Pali VI, Thirrja ap. Evangelii nuntiandi, 14). Mision që “është akoma në fillimet e veta dhe ne duhet të angazhohemi me të gjitha fuqitë në shërbim të tij” (Gjon Pali II, Enc. Redemptoris missio, 1). Si të mos kujtojmë këtu maqedonasin që iu shfaq Palit në ëndërr dhe bërtiste: “Kalo nga Maqedonia dhe na ndihmo”? Sot janë të panumërt ata që presin lajmërimin e Ungjillit, ata që janë të etur për shpresë dhe dashuri. Ata që e dëgjojnë deri në fund këtë kërkesë për ndihmë që ngrihet nga njerëzimi, lënë gjithçka për Krishtin dhe u përcjellin njerëzve besimin dhe dashurinë për Të! (khs. Spe salvi, 8).

4. I mjeri unë nëse nuk e predikoj Ungjillin (1 Kor 9,16)

Të dashur vëllezër e motra, "duc in altum"! Le të dalim në detin e hapur të botës, duke ndjekur ftesën e Jezusit, le të hedhim pa frikë rrjetat, me besim në ndihmën e tij të vazhdueshme. Na kujton shën Pali se nuk është një mburrje të predikosh Ungjillin (khs 1 Kor 9, 16), por është një detyrë dhe një gëzim. Të dashur vëllezër Ipeshkvinj, duke ndjekur shembullin e Palit secili të ndihet “i burgosuri i Krishtit për  paganët” (Ef 3,1), duke e ditur se në vështirësi dhe në prova mund të mbështetemi tek fuqia që na vjen prej tij. Ipeshkvi është i shuguruar jo vetëm për dioqezën e tij, por për shpëtimin e të gjithë botës (khs. Enc. Redemptoris missio, 63). Ashtu si apostulli Pal, është i thirrur të priret drejt atyre që janë larg që nuk e njohin akoma Krishtin, apo nuk e kanë provuar akoma dashurinë çliruese; angazhimi i tij është ta bëjë misionare të gjithë bashkësinë dioqezane, duke kontribuar sipas mundësive, me dërgimin e priftërinjve dhe laikëve në Kisha të tjera për shërbimin e ungjillizimit. Missio ad gentes bëhet në këtë mënyrë parim bashkues dhe konvergjent i mbarë veprimtarisë së tij baritore dhe bamirëse.

Ju, të dashur priftërinj, bashkëpunëtorë të parë të Ipeshkvinjve, jini barinj bujarë dhe ungjillizues entuziastë! Jo pak prej jush, në këta dhjetë vjeçarë, kanë shkuar në toka misioni pas Enciklikës  Fidei donum, 50 – vjetorin e së cilës kemi kremtuar së fundmi, dhe me të cilën Paraardhësi im i nderuar Shërbëtori i Hyjit Piu XII, i dha fillesë bashkëpunimit mes Kishave. Unë kam besim se do vazhdojë të jetë kjo prirje misionare në Kishat vendore, megjithëse në shumë prej tyre kleri është i pakët.

Dhe ju, të dashur rregulltarë e rregulltare, të shenjuar në sajë të thirrjes nga një tipar i thellë misionar, çojani lajmërimin e Ungjillit të gjithëve, sidomos atyre që janë më larg, përmes një dëshmie koherente të Krishtit dhe një ndjekjeje rrënjësore të Ungjillit të tij.

Në përhapjen e Ungjillit jeni të thirrur të merrni pjesë, në mënyrë gjithnjë e më të rëndësishme të gjithë ju, të dashur besimtarë laikë, që veproni në fushat e ndryshme të shoqërisë. Çelet në këtë mënyrë para nesh një aeropag i përbërë dhe shumëformësh për t’u ungjillëzuar: bota. Dëshmoni me jetën tuaj që të krishterët “i përkasin një shoqërie të re, drejt së cilës janë në ecje dhe që, në shtegtimin e tyre, hershohet” (Spe salvi, 4).

5. Përfundime

Të dashur vëllezër e motra, kremtimi i Ditës Misionare Botërore ju dhëntë të gjithëve guximin që të ripërtërini vetëdijen e nevojës urgjente për të shpallur Ungjillin. Nuk mund të mos vë re dhe të vlerësoj kontributin e Veprave Papnore Misionare në veprën ungjillizuese të Kishës. I falënderoj për mbështetjen që u japin të gjitha Bashkësive, sidomos më të rejave. Ato janë mjeti i vlefshëm për të gjallëruar dhe formuar në mënyrë misionare Popullin e Hyjit dhe ushqejnë bashkimin e personave dhe të mirave mes pjesëve të ndryshme të Trupit mistik të Krishtit. Paratë që mblidhen në Ditën Misionare Botërore në të gjitha famullitë qofshin shenjë bashkimi dhe përkujdesi të ndërsjelltë mes Kishave. Dhe, në fund, le të shumëfishohet gjithnjë e më tepër tek populli i krishterë lutja, mjet i domosdoshëm shpirtëror për të përhapur tek të gjithë popujt dritën e Krishtit, “dritë për antonomazi” që “ndriçon errësirën e historisë” (Spe salvi, 49). Ndërsa i besoj Zotit punën apostolike të misionarëve, të Kishave të përhapura në botë dhe të besimtarëve të angazhuar në veprimtaritë e ndryshme misionare, duke kërkuar ndërmjetësimin e apostullit Pal dhe të Marisë së Shenjtë, “Arka e gjallë e Besëlidhjes”, Yll i ungjillizimit dhe shpresës, të gjithëve u jap Bekimin tim Apostolik.     

Nga Vatikani, 11 maj 2008

BENEDICTUS PP. XVI